Leasing finansowy

Pojęcie „leasing finansowy” nie jest hasłem oficjalnie obowiązującym w Ustawie o rachunkowości. Jest to raczej nazwa zwyczajowa, jednakże w praktyce przyjęła się na tyle silnie, że dziś nie sposób używać innego określenia. Leasing finansowy stał się niemalże oczywistym źródłem finansowania działalności.

Ustawa o rachunkowości definiuje leasing finansowy jako umowę, która spełnia poniższe przesłanki:

Jeżeli jednostka przyjęła do używania obce środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne na mocy umowy, zgodnie z którą jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne do odpłatnego używania lub również pobierania pożytków na czas oznaczony, środki te i wartości zalicza się do aktywów trwałych korzystającego, jeżeli umowa spełnia co najmniej jeden z następujących warunków:

  1. przenosi własność jej przedmiotu na korzystającego po zakończeniu okresu, na który została zawarta,
  2. zawiera prawo do nabycia jej przedmiotu przez korzystającego, po zakończeniu okresu, na jaki została zawarta, po cenie niższej od wartości rynkowej z dnia nabycia,
  3. okres, na jaki została zawarta, odpowiada w przeważającej części przewidywanemu okresowi ekonomicznej użyteczności środka trwałego lub prawa majątkowego, przy czym nie może być on krótszy niż 3/4 tego okresu. Prawo własności przedmiotu umowy może być, po okresie, na jaki umowa została zawarta, przeniesione na korzystającego,
  4. suma opłat, pomniejszonych o dyskonto, ustalona w dniu zawarcia umowy i przypadająca do zapłaty w okresie jej obowiązywania, przekracza 90% wartości rynkowej przedmiotu umowy na ten dzień. W sumie opłat uwzględnia się wartość końcową przedmiotu umowy, którą korzystający zobowiązuje się zapłacić za przeniesienie na niego własności tego przedmiotu. Do sumy opłat nie zalicza się płatności na rzecz korzystającego za świadczenia dodatkowe, podatków oraz składek na ubezpieczenie tego przedmiotu, jeżeli korzystający pokrywa je niezależnie od opłat za używanie,
  5. zawiera przyrzeczenie finansującego do zawarcia z korzystającym kolejnej umowy o oddanie w odpłatne używanie tego samego przedmiotu lub przedłużenia umowy dotychczasowej, na warunkach korzystniejszych od przewidzianych w dotychczasowej umowie,
  6. przewiduje możliwość jej wypowiedzenia, z zastrzeżeniem, że wszelkie powstałe z tego tytułu koszty i straty poniesione przez finansującego pokrywa korzystający,
  7. przedmiot umowy został dostosowany do indywidualnych potrzeb korzystającego. Może on być używany wyłącznie przez korzystającego, bez wprowadzania w nim istotnych zmian.

blog_201301310829517413162881W polskiej praktyce przyjęły się dwie formy leasingu: leasing finansowy oraz leasing operacyjny. Ponadto wyróżnić należy tzw. leasing zwrotny, mający znamiona zarówno leasingu finansowego, jak i operacyjnego. Dodatkowo, definicja leasingu finansowego według polskiej ustawy o rachunkowości jest różna od definicji zgodnej z międzynarodowymi standardami rachunkowości.

Chcesz wiedzieć więcej na ten temat? Przeczytaj:
Leasing finansowy jako jedna z form finansowania działalności

 

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *